حجت‌الاسلام والمسلمین  احمد مبلغي در گفت‌وگو با خبرنگار دين و معارف اسلامي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، بااشاره به فلسفه غيبت امام عصر(عج) و جايگاه آن در ميان شيعيان و تعريف انتظار افزود: انتظار فعل قلب است كه داراي بازتاب‌هايي در بيرون و نمودهايي در سلوك فردي و اجتماعي انسان‌ها مي‌باشد و يك دستور و آموزه شناخته شده و بديهي و ضروري در فرهنگ شيمي است.

وي خاطرنشان كرد: فعل قلب از آن جهت گفته مي‌شود كه ما كمتر در ميان آموزه‌ها به افعال قلبي بر مي‌خوريم، البته وجود حب اهل بيت(ع) يك فعل قلب با بازتاب‌هاي بيروني است، لذا افعال قلبي برخلاف افعال جسمي به پيش مقدمه‌ها و فراهم آمدن شرايط بستگي دارد كه اگر ايجاد نشود چنين فعلي هم صورت نمي‌گيرد.

مسوول مركز تحقيقات علمي مجمع تقريب مذاهب اسلامي با بيان اين‌كه وقتي منتظر هستيم يا ديني از ما مي‌خواهد كه منتظر باشيم بايد حالات و شرايط آن را ايجاد كنيم و تكليف بيشتر مترتب بر آن مقدمات است تصريح كرد: بخشي از آن مقدمات فكري و بخشي تهذيب نفس و بخشي معرفت‌شناسي است، لذا اگر امام زمان، فلسفه غيبت، جايگاه و كاركرد امام عصر و نتايج مرتبط بر ظهور امام معصوم(ع) را شناختيم، و از طرفي حب به معصوم كه جايگاه اساسي دارد را بدست آورديم، در چنين شرايطي انتظار ايجاد مي‌شود.

حجت الاسلام والمسلمین مبلغی ادامه داد: انتظار به اين معنا است كه آن اتفاقي كه قرار است به نام ظهور رخ دهد در حال حاضر رخ نداده و مربوط به آينده است، لذا انتظار به چيزي كه در آينده رخ مي‌دهد، يا اميد آن را داريم كه رخ دهد تعلق پيدا مي‌كند. بنابراين ما بايد آن حالت انتظار را در خود ايجاد كنيم.

اين استاد دانشگاه خاطرنشان كرد: از سوي ديگر انتظار يك پديده انساني است، يعني يك منتظر هميشه سعي مي‌كند متناسب با آن وضعيت آرماني مورد انتظارش خود را هماهنگ و آماده كند، لذا يكي از فوايد انتظار هماهنگ شدن با آن تحولي است كه در آينده رخ مي‌دهد.

رييس پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي معتقد است: اگر انتظار به درستي تعريف و ايجاد شود و صرفا يك ادعاي توخالي و شعار بي‌محتوا نباشد، منشا تحولات بزرگي در جامعه است.

حجت الاسلام والمسلمین احمد مبلغي درادامه بااشاره به آسيب‌هايي كه مي‌تواند در معرض بحث انتظار باشد اظهار كرد: به همان اندازه كه انتظار داراي كاركرد سازنده و فراگير با ابعاد فردي و اجتماعي است، به آن ميزان نيز در معرض آسيب‌ها، خطاها و لغزش‌هاي بسيار قرار دارد، ممكن است اگر به درستي مقدمات ايجاد كننده انتظار را فراهم نياوريم، انتظار به يك شعار توخالي تبديل شود و محتواي ديگري جاي آن را بگيرد كه اين موضوع ضررهاي بسياري دارد و با فلسفه غيبت كه آماده كردن جامعه براي ظهور امام زمان(عج) است همخواني و هماهنگي نداشته باشد.

معاون پژوهشی دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم بااشاره به فلسفه غيبت و با بيان اين‌كه امام معصوم(ع) نمي‌خواهد از هر راهي در جامعه تحول ايجاد كند، چراكه بناست در يك جامعه انساني تغيير را انجام دهد، تصريح كرد: ظهور پديده‌اي است كه مي‌خواهد در يك جامعه‌اي انساني رخ دهد و جوامع انساني گذشته از شعور كافي، آگاهي‌هاي بالا و ارتقاء يافته براي درك امام زمان و حكومت ايشان و تغييراتي كه قرار است انجام دهند و ظلم را بزدايند برخوردار نبودند. زيرا حكومت امام زمان(عج) حكومتي است كه به صورت بي‌نظيري، معنويت و امور مادي را در هم مي‌آميزد و داراي هماهنگي و نقش تكميل كننده نسبت به هم است و اين حكومت، مطلوب و آرمان بشري را به صورت كامل برپا مي‌كند، لذا اين امر بايد در لايه‌هاي جامعه‌اي كه مختار و داراي اراده است و هميشه تحولات بايد از مجراي آگاهي و فهم آنها عبور كند، ايجاد شود و جامعه داراي رشد كافي و مناسب باشد.

مسوول مركز تحقيقات علمي مجمع جهاني تقريب مذاهب اسلامي گفت: فلسفه غيبت اين است كه جامعه آمادگي درك حكومت امام معصوم(ع) را نداشته و لذا امام در پس پرده غيبت قرار گرفته است. بنابراين هرگاه در گذر زمان و در اثر پيدايش عوامل مختلف اين شعور و آگاهي ارتقا پيدا كند و اين شعور و آگاهي به حد لازم برسد كه فهم و تحمل عدالت واقعي و حكومت آميخته ازمعنويت و ماديت را پيدا كند، امام زمان(عج) بدون هيچ‌گونه دريغ و تعللي ظهور پيدا مي‌كنند.

حجت الاسلام والمسلمین احمد مبلغي با بيان اين‌كه معناي ظهور نيز بايد در اين چارچوب تعريف شود، افزود: انتظار همان ايجاد آمادگي، رفتن به سمت رشد، آگاهي كامل و عدل پذيري به معناي كامل آن است، لذا اگر انتظار بدون مقدمه و توجه به فلسفه غيبت و معناي ظهور و آسيب‌هايي كه در طول تاريخ بوده باشد، نمي‌تواند زمينه‌ساز ظهور و پذيراي حكومت آن امام باشد.

به اعتقاد رئيس پژوهشگاه فرهنگ و علوم اسلامي، دين ما همواره از ظاهرسازي‌ها رنج مي‌برد و ائمه(ع) در جوامع آن روز كه دينشان در ظواهر خلاصه مي‌شد اين ظواهر نمي‌توانست بستر ظهور و حضور امام را در ميان جامعه فراهم كند، لذا بايد شعور، آگاهي و تحمل واقعي ايجاد شود.

وي با بيان اين‌كه اگر شعار انتظار نيز به عنوان تنها اميد ما در عصر غيبت تنها به يك ادعاي صرف و توخالي تبديل شود، نمي‌تواند آن آمادگي را ايجاد كند گفت: براساس تعريف انتظار، شخص منتظر يك انسان آگاه است. انساني كه قدرت تحليل دارد و به اطلاعات ظاهري در مورد امام زمان(عج) بسنده نمي‌كند. هم‌چنين منتظر، هماهنگي با وضعيت مورد انتظار دارد كه عمل، سلوك و زندگي او در راستاي تحول مي‌باشد كه انتظار آن را مي‌كشد. يعني يك انسان ظالم، ستمگر و بي‌توجه به معنويت و كسي كه فكر و ذكرش با عدل همخواني ندارد اين انسان منتظر نيست.

اين محقق و مدرس علوم اسلامي اميدواري، حركت و پويايي را از ديگر ويژگي‌هاي منتظر واقعي برشمرد و تصريح كرد: اگر كسي خود را منتظر بداند اما دچار ياس و خمودگي باشد و به فكر برنامه‌ريزي و كوششي نباشد، اين انسان نمي‌تواند خود را منتظر بداند.